NEW YORK – Het besluit om een gezin te stichten is een van de belangrijkste keuzes die een mens kan maken. Het is ook een fundamenteel mensenrecht; slechts individuele volwassenen zouden de macht moeten hebben te beslissen of, wanneer en hoe vaak zij kinderen willen verwekken. En toch blijft dit recht voor miljoenen mensen over de hele wereld onverwezenlijkt.
Ruim 200 miljoen vrouwen in ontwikkelingslanden, die hun zwangerschap willen uitstellen of vermijden, gebruiken geen moderne voorbehoedmiddelen. Vrouwen die arm of minder goed opgeleid zijn, of in landelijke gebieden wonen, kunnen op aanzienlijke economische, culturele en institutionele obstakels voor geboortebeperking stuiten, en nemen in hun wanhoop dikwijls hun toevlucht tot gevaarlijke vormen van zwangerschapspreventie. Als vrouwen universele toegang zouden hebben tot informatie over vrijwillige gezinsplanning, zou het aantal sterfgevallen onder zwangere vrouwen met wel driekwart kunnen worden teruggedrongen, en de kindersterfte met een vijfde.
Maar gezinsplanning redt niet alleen levens; het bespaart ook geld. Voor iedere dollar die in de reproductieve gezondheidszorg wordt gestoken, wordt $2,20 bespaard aan met de zwangerschap verbonden gezondheidszorgkosten. Bovendien: hoe langer een vrouw wacht met het krijgen van kinderen, des te langer ze kan participeren in de betaalde beroepsbevolking, waardoor ze de economische gezondheid en de voorspoed van arme gemeenschappen bevordert.
Sommige regeringen hebben deze voordelen al onderkend en stellen dienovereenkomstig fondsen beschikbaar. In Thailand heeft het ministerie van volksgezondheid bijvoorbeeld het gezinsplanningsbudget uitgebreid op grond van het argument dat de extra uitgaven de kosten van de gezondheidszorg later lager zullen doen uitvallen.
De inschatting van de Thaise autoriteiten is juist; als ontwikkelingslanden investeringen doen die jonge mensen in staat stellen een gezin te stichten op het moment dat ze daar aan toe zijn, daalt het geboortecijfer en stijgt het percentage van de beroepsbevolking in verhouding tot de bevolking die daarvan afhankelijk is. Dit zogenoemde “demographische dividend” zal naar verwachting bijzonder hoog zijn in de landen van het ten zuiden van de Sahara gelegen deel van Afrika, waar grofweg een derde van de bevolking tussen de 10 en de 24 jaar oud is.
Ondanks de vele voordelen die verband houden met gezinsplanning blijven te veel landen dit cruciale onderdeel van hun gezondheidszorgstelsel onderfinancieren. De Reproductive Health Supplies Coalition, een mondiale onderzoeks- en hulporganisatie, schat dat de ontwikkelingslanden de komende drie jaar met een financieringsgat van $793 mln voor voorbehoedsmiddelen geconfronteerd zullen worden. Met name voor arme vrouwen zijn door de overheid gefinancierde diensten de enige optie voor veilige en effectieve gezinsplanningsoplossingen. Als er geen overheidsprogramma's voorhanden zijn, nemen de mogelijkheden voor gezinsplanning af en stijgt het percentage ongewenste zwangerschappen.
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Investeringen in menselijk kapitaal, als die vergezeld gaan van een gezond economisch beleid en een robuuste arbeidsmarkt, brengen aanzienlijke voordelen met zich mee voor ontwikkelingseconomieën. Het volledig financieren van de gezinsplanningsbehoeften van arme landen zou miljoenen uit de armoede tillen, de onderwijspercentages verbeteren en helpen de beloningsverschillen tussen de verschillende genders in het mondiale zuiden te verkleinen. Om deze en andere redenen doet het United Nations Population Fund (UNFPA) er alles aan om de inspanningen van landen te ondersteunen om individuen – en vooral vrouwen – in staat te stellen om zelf te bepalen of en wanneer ze kinderen willen hebben.
In 2030 wil UNFPA ervoor zorgen dat vrouwen overal een beroep kunnen doen op gezinsplanningsdiensten, zonder bevreesd te zijn voor de gevolgen of voor de kosten daarvan. Maar we kunnen dit niet alleen af. Leiders in regeringen, de particuliere sector en de civil society moeten zich bij ons aansluiten in het toewerken naar deze ambitieuze doelstelling.
Ontwikkelde landen kunnen het mondiale financieringstekort op het gebied van de gezinsplanning voor slechts 20 cent per persoon per jaar verhelpen, een koopje vergeleken bij de verwachte opbrengst voor individuen, gezinnen en economieën. Naast hogere uitgaven zullen nieuwe beleidsmaatregelen en wetten, en de tenuitvoerlegging van bestaande regels nodig zijn om vrouwen te beschermen en jonge koppels hun eigen weg te laten kiezen.
De inspanningen om de toegang tot de gezinsplanningsdiensten en -zorg te verbreden zijn niet nieuw. Vijftig jaar geleden heeft de mondiale gemeenschap, op de Internationale Conferentie over de Mensenrechten in Teheran, verklaard dat “ouders een fundamenteel mensenrecht hebben om in alle vrijheid en verantwoordelijkheid het aantal van en de leeftijdsverschillen tussen hun kinderen te bepalen.” Destijds was dat een visionair idee; nu weten we dat het verwezenlijken ervan een voorwaarde is voor succesvolle ontwikkeling.
To have unlimited access to our content including in-depth commentaries, book reviews, exclusive interviews, PS OnPoint and PS The Big Picture, please subscribe
Donald Trump’s attempt to reindustrialize the US economy by eliminating trade deficits will undoubtedly cause pain and disruption on a massive scale. But it is important to remember that both major US political parties have abandoned free trade in pursuit of similar goals.
argues that America’s protectionist policies reflect a global economic reordering that was already underway.
Donald Trump and Elon Musk's reign of disruption is crippling research universities’ ability to serve as productive partners in innovation, thus threatening the very system that they purport to celebrate. The Chinese, who are increasingly becoming frontier innovators in their own right, will be forever grateful.
warns that the pillars of US dynamism and competitiveness are being systematically toppled.
NEW YORK – Het besluit om een gezin te stichten is een van de belangrijkste keuzes die een mens kan maken. Het is ook een fundamenteel mensenrecht; slechts individuele volwassenen zouden de macht moeten hebben te beslissen of, wanneer en hoe vaak zij kinderen willen verwekken. En toch blijft dit recht voor miljoenen mensen over de hele wereld onverwezenlijkt.
Ruim 200 miljoen vrouwen in ontwikkelingslanden, die hun zwangerschap willen uitstellen of vermijden, gebruiken geen moderne voorbehoedmiddelen. Vrouwen die arm of minder goed opgeleid zijn, of in landelijke gebieden wonen, kunnen op aanzienlijke economische, culturele en institutionele obstakels voor geboortebeperking stuiten, en nemen in hun wanhoop dikwijls hun toevlucht tot gevaarlijke vormen van zwangerschapspreventie. Als vrouwen universele toegang zouden hebben tot informatie over vrijwillige gezinsplanning, zou het aantal sterfgevallen onder zwangere vrouwen met wel driekwart kunnen worden teruggedrongen, en de kindersterfte met een vijfde.
Maar gezinsplanning redt niet alleen levens; het bespaart ook geld. Voor iedere dollar die in de reproductieve gezondheidszorg wordt gestoken, wordt $2,20 bespaard aan met de zwangerschap verbonden gezondheidszorgkosten. Bovendien: hoe langer een vrouw wacht met het krijgen van kinderen, des te langer ze kan participeren in de betaalde beroepsbevolking, waardoor ze de economische gezondheid en de voorspoed van arme gemeenschappen bevordert.
Sommige regeringen hebben deze voordelen al onderkend en stellen dienovereenkomstig fondsen beschikbaar. In Thailand heeft het ministerie van volksgezondheid bijvoorbeeld het gezinsplanningsbudget uitgebreid op grond van het argument dat de extra uitgaven de kosten van de gezondheidszorg later lager zullen doen uitvallen.
De inschatting van de Thaise autoriteiten is juist; als ontwikkelingslanden investeringen doen die jonge mensen in staat stellen een gezin te stichten op het moment dat ze daar aan toe zijn, daalt het geboortecijfer en stijgt het percentage van de beroepsbevolking in verhouding tot de bevolking die daarvan afhankelijk is. Dit zogenoemde “demographische dividend” zal naar verwachting bijzonder hoog zijn in de landen van het ten zuiden van de Sahara gelegen deel van Afrika, waar grofweg een derde van de bevolking tussen de 10 en de 24 jaar oud is.
Ondanks de vele voordelen die verband houden met gezinsplanning blijven te veel landen dit cruciale onderdeel van hun gezondheidszorgstelsel onderfinancieren. De Reproductive Health Supplies Coalition, een mondiale onderzoeks- en hulporganisatie, schat dat de ontwikkelingslanden de komende drie jaar met een financieringsgat van $793 mln voor voorbehoedsmiddelen geconfronteerd zullen worden. Met name voor arme vrouwen zijn door de overheid gefinancierde diensten de enige optie voor veilige en effectieve gezinsplanningsoplossingen. Als er geen overheidsprogramma's voorhanden zijn, nemen de mogelijkheden voor gezinsplanning af en stijgt het percentage ongewenste zwangerschappen.
Introductory Offer: Save 30% on PS Digital
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Investeringen in menselijk kapitaal, als die vergezeld gaan van een gezond economisch beleid en een robuuste arbeidsmarkt, brengen aanzienlijke voordelen met zich mee voor ontwikkelingseconomieën. Het volledig financieren van de gezinsplanningsbehoeften van arme landen zou miljoenen uit de armoede tillen, de onderwijspercentages verbeteren en helpen de beloningsverschillen tussen de verschillende genders in het mondiale zuiden te verkleinen. Om deze en andere redenen doet het United Nations Population Fund (UNFPA) er alles aan om de inspanningen van landen te ondersteunen om individuen – en vooral vrouwen – in staat te stellen om zelf te bepalen of en wanneer ze kinderen willen hebben.
In 2030 wil UNFPA ervoor zorgen dat vrouwen overal een beroep kunnen doen op gezinsplanningsdiensten, zonder bevreesd te zijn voor de gevolgen of voor de kosten daarvan. Maar we kunnen dit niet alleen af. Leiders in regeringen, de particuliere sector en de civil society moeten zich bij ons aansluiten in het toewerken naar deze ambitieuze doelstelling.
Ontwikkelde landen kunnen het mondiale financieringstekort op het gebied van de gezinsplanning voor slechts 20 cent per persoon per jaar verhelpen, een koopje vergeleken bij de verwachte opbrengst voor individuen, gezinnen en economieën. Naast hogere uitgaven zullen nieuwe beleidsmaatregelen en wetten, en de tenuitvoerlegging van bestaande regels nodig zijn om vrouwen te beschermen en jonge koppels hun eigen weg te laten kiezen.
De inspanningen om de toegang tot de gezinsplanningsdiensten en -zorg te verbreden zijn niet nieuw. Vijftig jaar geleden heeft de mondiale gemeenschap, op de Internationale Conferentie over de Mensenrechten in Teheran, verklaard dat “ouders een fundamenteel mensenrecht hebben om in alle vrijheid en verantwoordelijkheid het aantal van en de leeftijdsverschillen tussen hun kinderen te bepalen.” Destijds was dat een visionair idee; nu weten we dat het verwezenlijken ervan een voorwaarde is voor succesvolle ontwikkeling.
Vertaling: Menno Grootveld