GENÈVE – In het jongste Lancet Countdown-rapport, waarin de gevolgen van de klimaatverandering voor de gezondheid in kaart worden gebracht, wordt gewezen op de noodzaak om ons op toekomstige calamiteiten voor te bereiden. Ook nu COVID-19 zich blijft verspreiden, blijkt uit een recente studie dat de kans op een nieuwe pandemie elk jaar met twee procent toeneemt. In de komende decennia kan de wisselwerking tussen de klimaatcrisis en de volksgezondheid een perfecte storm van wereldwijde verwoestingen en ontwrichtingen veroorzaken.
Het goede nieuws is dat we een nieuwe COVID-19-achtige catastrofe kunnen voorkomen als we onmiddellijk maatregelen nemen om onze gezondheidsstelsels te veranderen. Net als bij de huidige pandemie zijn de obstakels voor het beperken van de klimaatverandering niet alleen wetenschappelijk of technologisch van aard, maar ook geworteld in geopolitiek en marktwerking. Eigenbelang kan de volksgezondheid ondermijnen, vooral als het gaat om gelijke toegang tot middelen. Toch is de internationale gemeenschap samengekomen om innovatieve mechanismen in te voeren, zoals de COVID-19-faciliteit voor wereldwijde toegang tot vaccins (COVAX), die bedoeld was om de financiële belemmeringen weg te nemen die landen met lagere inkomens verhinderden om vaccins te verkrijgen.
Wij moeten soortgelijke mechanismen opzetten om de wereldwijde gevolgen van de klimaatverandering voor de volksgezondheid aan te pakken. Hoewel we veel van de mogelijke oplossingen al kennen, is het voor hun effectiviteit nodig dat we ze invoeren vóórdat de ramp toeslaat. Dit is niet alleen een morele plicht; het is ook een slimme economische keuze die waarschijnlijk de totale kosten van uitbraken en andere klimaatgerelateerde rampen zou verminderen.
De conferentie van de Verenigde Naties over klimaatverandering (COP27) in Egypte van november dit jaar onderstreepte het feit dat duurzaamheid niet alleen gaat over decarbonisatie, elektrische voertuigen of klimaataanpassingsmaatregelen zoals waterkeringen. Het gaat ook over het voorbereid zijn op pandemieën. Meer in het algemeen wordt verwacht dat door de klimaatverandering het leefgebied van dodelijke ziekteverwekkers zal verschuiven, waardoor besmettelijke, door muggen overgebrachte ziekten zoals malaria, gele koorts en knokkelkoorts zich tot in Noord-Europa en Canada zullen verspreiden. Tegelijkertijd dreigt de klimaatcrisis de prevalentie van malaria, cholera en schistosomiasis in de ontwikkelingslanden te verhogen.
De armste landen ter wereld blijven het meest kwetsbaar voor de klimaatverandering, hoewel zij het minst hebben bijgedragen tot het ontstaan van het probleem. Daarom moet de internationale gemeenschap onmiddellijk stappen ondernemen om ervoor te zorgen dat verarmde, gemarginaliseerde gemeenschappen toegang krijgen tot vaccins, behandelingen en diagnostiek. Gezien de verwoestende impact die één enkel virus de afgelopen drie jaar heeft gehad op miljarden levens, de bestaansmiddelen van velen en de wereldeconomie, is het overduidelijk dat we dringend maatregelen moeten nemen om klimaatgerelateerde gezondheidsbedreigingen tegen te gaan.
De wereldwijde inspanning om te zorgen voor een billijke distributie van COVID-19-vaccins biedt een nuttig model. Dankzij de Gavi COVAX Advance Market Commitment, een financieel mechanisme, gefinancierd door donoren en versneld door de Europese Investeringsbank, konden mensen in de 92 armste landen ter wereld gratis vaccins krijgen. Deze landen met lagere inkomens, die ongeveer de helft van de wereldbevolking vertegenwoordigen, zouden anders moeite hebben gehad om toegang te verkrijgen.
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Tot dusver zijn ruim 1,6 miljard COVAX-doses aan ontwikkelingslanden geleverd, waardoor 52 procent van hun burgers volledig is gevaccineerd, tegen een wereldwijd gemiddelde van 64 procent. Dit is een opmerkelijke prestatie, vooral in de context van het intensief hamsteren van vaccins door de ontwikkelde landen, de exportbeperkingen die sommige landen hebben opgelegd aan vaccins en de componenten die nodig zijn om ze te produceren, en de acties van sommige fabrikanten die winst belangrijker lijken te vinden dan eerlijkheid.
Het succes van het COVAX-model toont aan dat er ruimte is voor soortgelijke innovatieve financieringsoplossingen voor klimaatgerelateerde gezondheidsrisicoʼs. Zo onderzoeken diverse actoren uit de particuliere sector momenteel een Climate Advance Market Commitment om innovatie en investeringen in klimaatoplossingen te stimuleren. Ook is er een groot potentieel voor mechanismen naar het model van de internationale financieringsfaciliteit voor immunisatie, die gebruik maakt van speciale ʻvaccinobligatiesʼ om langetermijntoezeggingen van donoren te vervroegen, zodat de middelen onmiddellijk beschikbaar kunnen worden gesteld.
Multilateralisme is essentieel voor het opzetten van deze vangnetmechanismen. COVAX was alleen mogelijk omdat het de financiële slagkracht en knowhow van ruim 190 overheden, samen met partners uit de particuliere sector, maatschappelijke organisaties en internationale agentschappen, verenigde rond een gemeenschappelijk doel waar iedereen baat bij had. Maar als COVAX al vóór de pandemie had bestaan, uitgerust met noodfinanciering en piekcapaciteit, had het zijn reactie – ʼs werelds grootste en meest complexe wereldwijde inzet van vaccins ooit – nog sneller kunnen uitvoeren en uiteindelijk meer levens kunnen redden.
Na COP27 moeten donorregeringen en multilaterale geldschieters onderzoeken hoe bestaande financiële mechanismen kunnen worden aangepast aan de strijd tegen klimaatverandering om te garanderen dat middelen beschikbaar worden gesteld zodra zich een bedreiging voordoet. Om de totale financiële kosten van klimaatgerelateerde gezondheidsrisicoʼs tot een minimum te beperken, is niet alleen preventie nodig, maar ook vroegtijdige actie. Deze vangnetmechanismen moeten zó worden ontworpen dat ze de meest kwetsbare mensen in de wereld te beschermen, waar ze ook wonen.
Maar het belangrijkste is dat deze maatregelen nú worden genomen. Zoals het Lancet-rapport waarschuwt, is het aftellen naar de volgende wereldwijde gezondheidscrisis al begonnen.
To have unlimited access to our content including in-depth commentaries, book reviews, exclusive interviews, PS OnPoint and PS The Big Picture, please subscribe
US Treasury Secretary Scott Bessent’s defense of President Donald Trump’s trade tariffs as a step toward “rebalancing” the US economy misses the point. While some economies, like China and Germany, need to increase domestic spending, the US needs to increase national saving.
thinks US Treasury Secretary Scott Bessent is neglecting the need for spending cuts in major federal programs.
China’s prolonged reliance on fiscal stimulus has distorted economic incentives, fueling a housing glut, a collapse in prices, and spiraling public debt. With further stimulus off the table, the only sustainable path is for the central government to relinquish more economic power to local governments and the private sector.
argues that the country’s problems can be traced back to its response to the 2008 financial crisis.
GENÈVE – In het jongste Lancet Countdown-rapport, waarin de gevolgen van de klimaatverandering voor de gezondheid in kaart worden gebracht, wordt gewezen op de noodzaak om ons op toekomstige calamiteiten voor te bereiden. Ook nu COVID-19 zich blijft verspreiden, blijkt uit een recente studie dat de kans op een nieuwe pandemie elk jaar met twee procent toeneemt. In de komende decennia kan de wisselwerking tussen de klimaatcrisis en de volksgezondheid een perfecte storm van wereldwijde verwoestingen en ontwrichtingen veroorzaken.
Het goede nieuws is dat we een nieuwe COVID-19-achtige catastrofe kunnen voorkomen als we onmiddellijk maatregelen nemen om onze gezondheidsstelsels te veranderen. Net als bij de huidige pandemie zijn de obstakels voor het beperken van de klimaatverandering niet alleen wetenschappelijk of technologisch van aard, maar ook geworteld in geopolitiek en marktwerking. Eigenbelang kan de volksgezondheid ondermijnen, vooral als het gaat om gelijke toegang tot middelen. Toch is de internationale gemeenschap samengekomen om innovatieve mechanismen in te voeren, zoals de COVID-19-faciliteit voor wereldwijde toegang tot vaccins (COVAX), die bedoeld was om de financiële belemmeringen weg te nemen die landen met lagere inkomens verhinderden om vaccins te verkrijgen.
Wij moeten soortgelijke mechanismen opzetten om de wereldwijde gevolgen van de klimaatverandering voor de volksgezondheid aan te pakken. Hoewel we veel van de mogelijke oplossingen al kennen, is het voor hun effectiviteit nodig dat we ze invoeren vóórdat de ramp toeslaat. Dit is niet alleen een morele plicht; het is ook een slimme economische keuze die waarschijnlijk de totale kosten van uitbraken en andere klimaatgerelateerde rampen zou verminderen.
De conferentie van de Verenigde Naties over klimaatverandering (COP27) in Egypte van november dit jaar onderstreepte het feit dat duurzaamheid niet alleen gaat over decarbonisatie, elektrische voertuigen of klimaataanpassingsmaatregelen zoals waterkeringen. Het gaat ook over het voorbereid zijn op pandemieën. Meer in het algemeen wordt verwacht dat door de klimaatverandering het leefgebied van dodelijke ziekteverwekkers zal verschuiven, waardoor besmettelijke, door muggen overgebrachte ziekten zoals malaria, gele koorts en knokkelkoorts zich tot in Noord-Europa en Canada zullen verspreiden. Tegelijkertijd dreigt de klimaatcrisis de prevalentie van malaria, cholera en schistosomiasis in de ontwikkelingslanden te verhogen.
De armste landen ter wereld blijven het meest kwetsbaar voor de klimaatverandering, hoewel zij het minst hebben bijgedragen tot het ontstaan van het probleem. Daarom moet de internationale gemeenschap onmiddellijk stappen ondernemen om ervoor te zorgen dat verarmde, gemarginaliseerde gemeenschappen toegang krijgen tot vaccins, behandelingen en diagnostiek. Gezien de verwoestende impact die één enkel virus de afgelopen drie jaar heeft gehad op miljarden levens, de bestaansmiddelen van velen en de wereldeconomie, is het overduidelijk dat we dringend maatregelen moeten nemen om klimaatgerelateerde gezondheidsbedreigingen tegen te gaan.
De wereldwijde inspanning om te zorgen voor een billijke distributie van COVID-19-vaccins biedt een nuttig model. Dankzij de Gavi COVAX Advance Market Commitment, een financieel mechanisme, gefinancierd door donoren en versneld door de Europese Investeringsbank, konden mensen in de 92 armste landen ter wereld gratis vaccins krijgen. Deze landen met lagere inkomens, die ongeveer de helft van de wereldbevolking vertegenwoordigen, zouden anders moeite hebben gehad om toegang te verkrijgen.
Introductory Offer: Save 30% on PS Digital
Access every new PS commentary, our entire On Point suite of subscriber-exclusive content – including Longer Reads, Insider Interviews, Big Picture/Big Question, and Say More – and the full PS archive.
Subscribe Now
Tot dusver zijn ruim 1,6 miljard COVAX-doses aan ontwikkelingslanden geleverd, waardoor 52 procent van hun burgers volledig is gevaccineerd, tegen een wereldwijd gemiddelde van 64 procent. Dit is een opmerkelijke prestatie, vooral in de context van het intensief hamsteren van vaccins door de ontwikkelde landen, de exportbeperkingen die sommige landen hebben opgelegd aan vaccins en de componenten die nodig zijn om ze te produceren, en de acties van sommige fabrikanten die winst belangrijker lijken te vinden dan eerlijkheid.
Het succes van het COVAX-model toont aan dat er ruimte is voor soortgelijke innovatieve financieringsoplossingen voor klimaatgerelateerde gezondheidsrisicoʼs. Zo onderzoeken diverse actoren uit de particuliere sector momenteel een Climate Advance Market Commitment om innovatie en investeringen in klimaatoplossingen te stimuleren. Ook is er een groot potentieel voor mechanismen naar het model van de internationale financieringsfaciliteit voor immunisatie, die gebruik maakt van speciale ʻvaccinobligatiesʼ om langetermijntoezeggingen van donoren te vervroegen, zodat de middelen onmiddellijk beschikbaar kunnen worden gesteld.
Multilateralisme is essentieel voor het opzetten van deze vangnetmechanismen. COVAX was alleen mogelijk omdat het de financiële slagkracht en knowhow van ruim 190 overheden, samen met partners uit de particuliere sector, maatschappelijke organisaties en internationale agentschappen, verenigde rond een gemeenschappelijk doel waar iedereen baat bij had. Maar als COVAX al vóór de pandemie had bestaan, uitgerust met noodfinanciering en piekcapaciteit, had het zijn reactie – ʼs werelds grootste en meest complexe wereldwijde inzet van vaccins ooit – nog sneller kunnen uitvoeren en uiteindelijk meer levens kunnen redden.
Na COP27 moeten donorregeringen en multilaterale geldschieters onderzoeken hoe bestaande financiële mechanismen kunnen worden aangepast aan de strijd tegen klimaatverandering om te garanderen dat middelen beschikbaar worden gesteld zodra zich een bedreiging voordoet. Om de totale financiële kosten van klimaatgerelateerde gezondheidsrisicoʼs tot een minimum te beperken, is niet alleen preventie nodig, maar ook vroegtijdige actie. Deze vangnetmechanismen moeten zó worden ontworpen dat ze de meest kwetsbare mensen in de wereld te beschermen, waar ze ook wonen.
Maar het belangrijkste is dat deze maatregelen nú worden genomen. Zoals het Lancet-rapport waarschuwt, is het aftellen naar de volgende wereldwijde gezondheidscrisis al begonnen.
Vertaling: Menno Grootveld